Biography Writings Sayings Articles Media
The Life of Francis Xavier Seelos (Polish)

Click here to see this Biography in other languages

Franciszek Ksawery Seelos urodzil sie 11 stycznia 1819 roku w Füssen (Bawaria, Niemcy). W tym samym dniu zostal ochrzczony w kosciele parafialnym sw. Magnusa. Od dziecinstwa wyrazal chec zostania kaplanem i po studiach filozoficznych w roku 1842 wstapil do seminarium diecezjalnego. Dowiedziawszy sie o misjonarzach ze Zgromadzenia Najswietszego Odkupiciela zalozonego dla ewangelizowania ludzi bardziej opuszczonych, zdecydowal sie wstapic do niego, aby pracowac dla imigrantów jezyka niemieckiego w Stanach Zjednoczonych.

Przyjety do Zgromadzenia 22 listopada 1842, w roku nastepnym wyplynal z Le Havre, z Francji i przybyl do Nowego Jorku 20 kwietnia 1843. Po odbyciu nowicjatu i ukonczeniu studiów teologicznych, zostal wyswiecony na kaplana 22 grudnia 1844, w kosciele sw. Jakuba OO. Redemptorystów w Baltimore (Maryland).

Po swieceniach 9 lat pracowal w parafii sw. Filomena w Pittsburghu (Pennsylvania), najpierw jako wikariusz sw. Jana Neumana, nastepnie jako przelozony wspólnoty, a przez ostatnie 3 lata byl równoczesnie przelozonym i proboszczem. W tym czasie pelnil takze funkcje Magistra nowicjatu Redemptorystów. Wraz ze sw. Janem Neumanem wyjezdzal równiez na misje ludowe. Wspominajac czas razem przezyty, Franciszek Ksawery zwykl byl powtarzac: "Wprowadzil mnie on w zycie czynne" i "ukierunkowal na kierownika duchowego oraz spowiednika".

Jego dyspozycyjnosc i naturalna zyczliwosc w podejsciu do ludzi oraz zrozumienie potrzeb czlowieka bardzo szybko sprawily, ze stal sie poszukiwanym spowiednikiem i kierownikiem duchowym do tego stopnia, ze z dalekich stron sciagali do niego ludzie. Wierni mówili o nim, ze jest misjonarzem nieustannego usmiechu i hojnego serca, szczególnie dla potrzebujacych i wyrzuconych na margines zycia.

Swoja wiernosc dla charyzmatu redemptorystowskiego wyrazal w stylu zycia i prostocie jezyka. Jego kazania, bogate w tresci biblijne, byly sluchane z wielkim zainteresowaniem i rozumiane przez wszystkich. Charakterystyczna cecha jego apostolatu bylo katechizowanie dzieci. Nie tylko, ze dawal pierwszenstwo temu rodzajowi pracy, ale uwazal go za fundamentalny dla chrzescijanskiego rozwoju wspólnoty parafialnej.

W roku 1854 zostal przeniesiony z Pittsburgha do Baltimore, nastepnie do Cumberland i z kolei do Annopolis, zawsze do pracy parafialnej i pelnienia równoczesnie obowiazków prefekta kleryków- Redemptorystów. Takze i w tej roli byl ujmujacym i radosnym pasterzem, zawsze roztropnie dyspozycyjnym dla mlodych kleryków oraz zatroskanym o ich formacje naukowa. Przede wszystkim staral sie o rozbudzenie entuzjazmu u przyszlych misjonarzy Redemptorystów, ducha ofiary i gorliwosci apostolskiej o dobro duchowe oraz doczesne ludu.

W roku 1860 zostal przedstawiony jako kandydat na biskupa Pittsburgha. Uwolniony przez Papieza Piusa IX od ciezaru tej odpowiedzialnosci, w latach 1863 - 1866 calkowicie poswiecil sie pracy wedrownego misjonarza, przepowiadajac Slowo Boze w jezyku angielskim i niemieckim w stanach: Connecticut, Illinois, Michigan, Missouri, New Jersey, New York, Ohio, Pennsylvania, Rhode Island i Wisconsin

Po krótkim okresie pracy parafialnej w Detroit (Michigan), w roku 1866 zostal przeznaczony do wspólnoty w New Orleans (Luisiana). Równiez i tutaj, jako proboszcz kosciola Matki Bozej Wniebowzietej, dal sie poznac jako pasterz zawsze radosnie dyspozycyjny i szczególnie zatroskany o najubozszych i najbardziej opuszczonych. W Bozych planach jednak jego praca w New Orleans miala trwac krótko. We wrzesniu, przy odwiedzaniu chorych na zólta febre, sam sie nia zarazil. Po kilku tygodniach cierpliwego i pogodnego znoszenia choroby zmarl 4 pazdziernika 1867 roku, w wieku 48 lat i 9 miesiecy.

Jego Swiatobliwosc Jan Pawel II, dnia 9 kwietnia 2000 roku, wsród jubileuszowej radosci, oglosil go blogoslawionym na placu sw. Piotra w Rzymie.